Futuh-i İbn A'sem ve Maktel-i Harezmî'de şöyle geçer: Yezid, hatibin minbere çıkarak Muaviye ve kendisini övmesini, İmam Ali'yi ve İmam Hüseyin'i kötülemesini emretti. Hatip minbere çıkıp Allah'a hamd ve sena ederek Ali ve Hüseyin hakkında elinden geldiğince kötü sözler söyleyip Muaviye ve Yezid'i övebildiğince övdü. O sırada Ali b. Hüseyin (a.s) ona şöyle haykırdı: Yazıklar olsun sana ey hatip! -Bu sözlerinle- yaratılmışın rızasını kazanmak karşısında Allah'ın öfkesini satın aldın; cehennemde yerini hazır bil. Sonra Yezid'e döndü ve şöyle dedi: Ey Yezid! Şu ağaçların üzerine çıkmama izin verir misin? Bazı sözler söylemek istiyorum, ki bu sözler Allah'ın rızasını içerdiği gibi şu oturanlar için de ecir ve sevap sebebi olur. Yezid, izin vermeye yanaşmadı. Bunun üzerine orada bulunanlar, "Ey Müminlerin Emiri! Konuşmasına izin ver de ondan da bir şey dinleyelim." dediler. Yezid, "Minbere çıkacak olursa, beni ve Süfyanoğulları'nı rezil etmeden aşağı inmez." dedi. Halk, "Bu delikanlı ne kadar iyi konuşabilir ki?!" dediler. Yezid, "O öyle bir ailedendir ki, çocukluktan ilmi kaynağından almışlardır!" şeklinde cevap verdi. Fakat Yezid'in etrafındakiler ısrarlarını sürdürünce Ye-zid izin vermek zorunda kaldı. Böylece Ali b. Hüseyin minbere çıkıp Allah'a hamd ve sena ettikten sonra şöyle konuştu: Ey İnsanlar! Bize altı haslet verildi ve yedi hususta herkesten üstün kılındık: Bize, ilim, ağırbaşlılık, hoşgörü, fesahat, cesaret ve müminlerin kalbinde sevgi verildi. Biz başkalarından üstün tutulduk, çünkü seçilmiş peygamber Hz. Muhammed (s.a.a) bizdendir, es-Sıddik [Ali] bizdendir, et-Tayyar [Cafer] bizdendir. Allah'ın ve Resulünün aslanı [Hamza] bizdendir. Dünya kadınlarının efendisi Fatıma Be-tül bizdendir. Şu ümmetin iki torunu ve cennet gençlerinin iki efendisi bizdendir. Beni tanıyan tanır. Tanımayanlara ise soyumu ve nesebimi tanıtayım. Ben Mekke'nin ve Mina'nın oğluyum. Ben Zemzem'in ve Safa'nın oğluyum. Ben eteğinin içinde zekâtı yoksullara taşı-yanın oğluyum.Ben örtü ve rida giyinenlerin en hayırlısı-nın oğluyum. Ben nalın giyen ve yalın ayak gezenlerin en hayırlısının oğluyum. Ben tavaf edenlerin ve saiy yapanların en hayırlısının oğluyum. Ben hac edenlerin ve telbiye getirenlerin en hayırlısının oğluyum. Ben Burak sırtında göğe götürülenin oğluyum. Ben Mescid-i Haram'dan bir gece vakti Mescid-i Aksa'ya yürütülenin oğluyum. Gece vakti yürü-ten münezzehtir. Ben, Cebrail'in sidretu'l-münteha'ya götür-düğü peygamberin oğluyum. Ben, yaklaşan, ardından sarkan sonra iki yay gibi yakınlaşanın oğluyum. Ben gökteki meleklerin namazda kendisine uyduğu insanın oğluyum. Ben, celil olan Allah'ın vahyetmek istediğini vahyettiğinin oğluyum. Ben Muhammed Mustafa'nın oğluyum. La ilâhe il-lallah deyinceye kadar insanların (kibirli) burunlarına vuranın oğluyum. Ben, [Peygamber'e] iki kez biat eden, iki kıbleye taraf namaz kılan, Bedir ve Huneyn'de savaşan ve bir göz açıp kapama anı kadar kısa bir süre dahi Allah'ı inkâr etmemiş olanın oğluyum. Müslümanların hamisinin, biatlarını bozan (nakisin), gü-naha sapan (kasitin) ve dinden çıkanlara (marikin) karşı savaşan, çok bağışta bulunan, zeki yiğit, Hicaz aslanı, Irak savaşçısı, Mekkî, Medenî, Ebtahî ve Tehamî, Hifî, Akabî, Bedrî ve Uhudî, Şecerî ve Muhacirî [bütün bu durumlarda Hz. Peygamber'in yanında bulunanların öncüsü] olan cennet gençlerinin iki efendisi Hasan ve Hüseyin'in babası Ali b. Ebu Talib'in oğluyum. Ben, Fatimetu'z-Zehra'nın oğluyum. Kadınların efendisinin oğluyum. Ben Resulün ciğerparesinin oğluyum… Ravi şöyle diyor: İmam (a.s) "Ben… Ben…" dedikçe, insanlar hıçkırıklara boğuluyordu. Yezid, bir kargaşanın çıkmasından korktu. İmam'ın sözlerini kesmesi için Yezid, müezzine ezan okumasını emretti. Müezzin "Allah-u Ekber" diye haykırınca, İmam şöyle dedi: Bir başkasıyla mukayese edilmeyecek, duyularla algılanamayacak kadar büyük olan birini ululadın. Allah'tan daha büyük hiçbir şey yoktur. Müezzin "Eşhedu en la ilâhe illallah" deyince, İmam (a.s) şöyle dedi: Tüylerim, derim, etim, kanım, beynim ve kemiklerim bu-na şahitlik eder. Müezzin: "Eşhedu enne Muhammeden Resulullah." deyince, İmam (a.s), minberin üzerinden Yezid'e hitaben şöyle dedi: Ey Yezid! Bu Muhammed senin deden midir, yoksa benim dedem mi? Eğer senin deden olduğunu iddia edersen, kuşkusuz yalan söylemiş olursun. Eğer benim dedem olduğunu söylersen, o zaman, şöyle sorarım: Niçin onun Ehlibeyt'ini öldürdün?! Ravi diyor ki: Müezzin ezanı ve ikameyi bitirince Yezid öne geçip öğle namazını kıldırdı. | 
