İmam Hüseyin'in (a.s) Savaş Öncesi Hücceti Tamamlaması

 Hüseyin'in (a.s) şehadetini gören Hanî b. Subeyt el-Hazremî'-den şöyle rivayet edilir:

 Hüseyin (a.s), Amr b. Kurza b. Kaab el-Ensarî vasıtasıyla Ömer b. Saad'a, "Bu akşam iki ordu arasında seninle görüşmek istiyorum." mesajını gönderdi.

 Ömer b. Saad yirmi civarında atlı ile yola çıktı. Hüseyin (a.s) de yirmi atlıyla hareket edip iki ordu arasında görüştüler. Hüseyin (a.s) ashabına, kendisinden uzaklaşmalarını istedi. Ömer b. Saad da aynı şeyi yaptı.

 Ravi şöyle diyor: Hüseyin'in konuşmalarını duymayacak kadar uzaklaşmıştık. Artık kimse kalmamıştı yanlarında ve gece ilerleyinceye kadar uzun uzun konuştular. Sonra her biri ashabını alarak karargâhına döndü.

 Hüseyin (a.s) ile Ömer b. Saad arasındaki konuşma, halk arasında dedikodulara neden olmuştu. İnsanlar, kendi aralarında Hüseyin (a.s) ile Ömer b. Saad'ın konuşmasını şöyle anlatıyorlardı: Hüseyin (a.s), Ömer b. Saad'a, "Ordularımızı burada bırakıp birlikte Yezid b. Muaviye'nin yanına gidelim." demiş. Ömer b. Saad, "O zaman evim yıkılır!" cevabını vermiş. Hüseyin (a.s), "Ben onu yeniden yaparım sana." buyurmuş. Ömer b. Saad, "O zaman mülküm zapt edilir!" demiş. Hüseyin (a.s), "Hicaz'daki mülkümden, onlardan daha iyisini veririm sana." buyurmuş. Sonuçta Ömer b. Saad kabul etmemiş.

 Hiç kimse onların konuşmasını duymadığı hâlde ordu arasında bu gibi sözler dolaşıp durmaktaydı.

 Akabe b. Sem'an'dan da şöyle nakledilmektedir:

 Ben Medine'den Mekke'ye, Mekke'den de Irak'a kadar Hüseyin'in (a.s) huzurundaydım ve şehit oluncaya kadar da ondan ayrılmadım. Medine, Mekke'de, yol boyunca, Irak'ta, karargâhta, orduların arasında ve diğer yerlerde ta şehadet anına kadar hiçbir sözü benden gizli kalmadı. Bütün sözlerini duyup aklımda tuttum. Andolsun Allah'a ki, halkın söylediği ve zannettiği şeyler olmamıştı! İmam (as), Yezid b. Muaviye ve taraftarlarına hiçbir imtiyaz vermedi. Ve elini de asla Yezid'e vererek biat edeceğini veya Müslümanların yaşadığı sınır bölgelerinin birine gönderilmeyi de kabul edebileceğini söylemedi. Sadece, "Bırakın bu topraklardan başka bir yere gideyim de bakalım halkın işi nereye varacak!" buyurdu.

 Ebu Mihnef'ten de kendi senediyle şöyle rivayet edilmiştir: Hüseyin (a.s) ile Ömer b. Saad, iki ordu arasında üç-dört defa veya daha fazla görüştüler ve sonunda Ömer b. Saad, Ubeydullah b. Ziyad'a şu mektubu yazdı:

 …Sonunda Allah fitne ateşini söndürüp ümmetin birlik ve beraberliğini, hayır ve yararını sağladı. Hüseyin, geldiği yere veya bizim göndereceğimiz İslâm ülkesi sınırlarından bir yere giderek Müslümanlardan biri gibi onların iyi ve kötü günlerine ortak olmayı veya hakkında istediğini yapması için Müminler Emiri Yezid'e giderek elini onun eline vermeyi kabul etti! Böylece hem sizin rızanız sağlanır ve hem de ümmetin maslahatı gözetilmiş olur.

 Ravi şöyle diyor:

 Ubeydullah b. Ziyad bu mektubu okuyunca, "Gerçekten bu, emir sahibinin hayrını dileyen ve kavmine karşı şefkatli olan bir kişinin mektubudur; önerisini takdir ve kabul ediyorum." dedi.

 Ubeydullah b. Ziyad, Ömer b. Saad'ın önerisini kabul ettiğini söyleyince Şimr b. Zilcevşen ayağa kalkarak şöyle dedi: "Hüseyin senin yanı başına ve emrin altındaki bölgeye geldiği hâlde onun bu sözünü nasıl kabul edersin? Vallahi eğer sana teslim olmadan buradan giderse güç ve kudreti ar-tacak, senin ise gücün zayıflayacaktır! Ona bu fırsatı vermek, zaaf ve güçsüzlükten kaynaklanır. Hüseyin ve ashabı önce gelip senin emrine itaat etsinler. Eğer cezalandıracak olsan, emir sahibisin ve buna hakkın var; eğer affedecek olsan, bu da senin bileceğin. Vallahi, Hüseyin ile Ömer b. Sa-ad'ın, iki ordunun arasında oturup gece boyunca konuştukları bana bildirilmiştir!" İbn Ziyad, Şimr'in sözlerini dinledikten sonra dedi: "Ne de güzel düşünmüşsün; doğru olan senin görüşündür."