i) Halife ve İmam Yezid b. Muaviye

 Ebu'l-Hayr Şafiî, Yezid hakkında: "O müçtehid bir imamdır." der.

 İbn Kesir Ebu'l-Ferec'in Yezid'in lânetlenmesine cevaz vermesini naklettikten sonra şöyle der:

 Diğerleri ise bundan men etmişler; Yezid'e lânet etmenin babasının (Muaviye'nin) veya sahabelerden bir başkasının lânetlenmesine vesile olmaması için kitap yazmışlardır. Onlar Yezid'in kötü amelleri ve onun çirkin işlerini tevil ve içtihadında yanıldı şeklinde değerlendirmiş ve şöyle demişlerdir:

 Bütün bunlarla birlikte Yezid fasık bir imamdı; ulemanın en doğru görüşüne göre de imam, sırf fıskından ötürü azle-dilemez; hatta fitnelere sebebiyet vereceği, anarşi ve fitne meydana getireceği ve haksız kanların akıtılmasına neden olacağı için ona karşı isyan ve kıyam da edilemez...

 Bazılarının; Müslim b. Ukbe'nin Hirre'de Medine halkının başına getirdiği belaları Yezid'e haber verdiklerinde pek çok sevindiği yönündeki sözlerine gelince; Yezid kendisinin imam olduğunu, Medine halkının kendisine isyan ederek başkasını başlarına geçirdiklerini, bundan ötürü kendisine itaat edip cemaate uyuncaya kadar onlarla savaşmaya hakkı olduğunu düşünüyordu."

 İbn Hacer, es-Savaik'te Gazalî ve Mutevelli'den* şöyle nakletmektedir:

 Yezid'e lânet okumak ve tekfir etmek câiz değildir; çünkü o müminlerden biriydi; onun durumu Allah'a kalmıştır, isterse azap eder, isterse affeder.