Yüce Allah'ın Şefâati

Yüce Allah çeşitli ayetlerde şefâati kendine isnat etmektedir; örneğin:

Yoksa Allah'tan başka şefâat ediciler mi edindiler? De ki: "Ya onlar, hiçbir şeye mâlik değillerse ve akıl da erdiremiyorlarsa?" De ki: "Şefâatin tümü Allah'ındır. Göklerin ve yerin mülkü O'nundur. Sonra da O'na döndürüleceksiniz."[1]

Yine şöyle buyurur:

Sizin O'nun dışında bir yardımcınız ve şefâatçi olanınız yoktur. Yine de öğüt alıp-düşünmeyecek misiniz?[2]

BaÅŸka bir yerde ise:

Onlar için O'ndan başka ne bir velileri vardır ve ne şefâatçileri.[3]

Yine buyuruyor ki:

Onunla (Kur'ân'la) hatırlat ki, bir nefis, kendi kazandıklarıyla helake düşmesin; (böylesinin) Allah'tan başka ne bir velisi, ne de bir şefâatçisi vardır.[4]

Yukarıdaki ayetlerin aşağıdaki ayetlerle hiçbir çelişkisi yoktur:

O'nun izni olmadıktan sonra, hiç kimse şefâatçi olamaz.[5]

İzni olmaksızın O'nun katında şefâatte bulunacak kimdir?[6]

O gün, Rahman (olan Allah)'ın kendisine izin verdiği ve sözünden hoşnut olduğu kimseden başkasının şefâati bir yarar sağlamaz.[7]

O'nun katında, kendisine izin verdiği kimsenin dışında şefâati yarar sağlamaz.[8]

Rahmanın katında ahid almışların dışında (olanlar) şefâate mâlik olmayacaklardır.[9]

Onlar şefâat da etmezler; (kendisinden) hoşnut olu-nandan başka.[10]

Bu ayetlerin arasında çelişki olmamasının delili şudur: Yüce Allah sâlih kullarına şefâat etmeleri için izin veriyorsa şüphesiz bu şefâat da Allah'tan sayılır. O hâlde yine de Allah'tan başka hiçbir şefâatçi olmayacaktır.