Sen Çocuk Ol, Ben Büyük

Imam Humeynî'nin çocuklarla ve torunu Ali ile iliskisi arkadasça idi. Ali küçüktü. Bazen Imam'a rahatsizlik verecek derecede yaramazlik yapardi. Ama Imam güler yüzle, Önemli degil, çocugu serbest birakin. derdi. Çünkü Imam bütün gün evdeydi ve Ali de onun yanindaydi. Imam Ali'ye, Ali de Imam'a alismisti.

Bir gün Imam'in yanina gittim. Gördüm ki Ali Imam'in yaninda oturmus ve ondan saatini istiyor. Imam Ali'ye, Babacigim! Saatin zinciri gözüne girer ve eziyet eder. buyurdu.

Ali, O zaman gözlügünüzü verin. dedi

O da, Gözlügüm de öyle! Gözüne takarsin ve gözlerin agrir. Senin gözün simdi zariftir, çiçektir. buyurdu.

Ali, gözlügünü vermesi için israr etti.

Imam, Hayir! dedi, Kirarsin ve benim baska gözlügüm yok. Çocuklar böyle seyleri ellemez.

Birkaç dakika geçti ve Ali evin içinde biraz dolasti ve tekrar geldi. Aga! dedi.

Imam, Ne var canim! buyurdu.

Ali, Sen gel çocuk ol, ben de aga olayim! dedi.

Imam, Tamam. buyurdu

Ali, Öyleyse kalk buradan! Çocuk aganin yerinde oturmaz ki!

Imam kalkti ve yerini Ali'ye verdi.

Ali, Simdi gözlügü, saati bana ver. Çocuk, gözlügü ve saati ellemez ki! dedi.

Imam, Al! Ben sana ne diyeyim ki?! Yolunu buldun, gözlük ve saati aldin. dedi.

Bazen Ali Imam'a, Siz oturun, ben size banyo yaptirayim. derdi. Imam otururdu ve Ali onun basini yikardi. Elini duvara sürer, sonra sabunmus gibi Imam'in basina ve yüzüne sürerdi. Ali'ye, Bu isle Imam'i rahatsiz ediyorsun. derdim. Imam, Hayir, rahatsiz etmiyor; birakin isini yapsin. buyururdu.