SİRACUDDİN-İ URMEVİ

         16- Sirâcuddîn-i Urmevî: Sirâcuddîn Ebû’s-Senâ Mahmûd b. Ebi Bekir b. Ahmed el-Urmevî, VII/XIII. yüz¬yılın tanınmış alim ve yazarla¬rındandır. 594/1197 yılında Urumiye’de doğdu, aynı yerde ilim öğrenimiyle uğraştı. Daha sonra bir süre Musul ve Dımaşk’ta yaşadı, ondan sonra da Anadolu’ya giderek Konya’ya yerleşti ve 682/1283 yılında bu şehirde vefat etti. Mantık, felsefe, fı¬kıh, tefsir ve hadis dallarında döneminin ünlü alimlerin¬den sayılmaktaydı. Bundan dolayı da Konya’da Kâdiyu’l-kudât (kadılar kadısı) makamına geldi. Bu şehirde kaldığı süre içinde Anadolu hakimiyet sarayında her zaman saygı ve ihtiram içinde yaşadı. Ders mec¬lisi her zaman dolu, ilim talep edenler onun ders ortamından fayda¬lanır¬lardı. Onun kimi eserlerine bundan önce değinildi. Burada ele almamızın nedeni onun Letâyifu’l-Hikme adlı Farsça kitabına işaret etmektir. Bu kitap iki bölümden oluşmuştur. Birinci bölümü “ilim ve marifet”, ikinci bö¬lümü ise “amelî hikmet=pratik felsefe” konusu üzerinedir. Bu kitapta Sirâcuddîn birçok atasözü, şiir ve hikayeyi ör¬nek olarak getirmiş ve onu İzzuddîn Keykâvus (ö.655/1257)’a sunmuştur.

 Urmevî’nin bir başka önemli eseri Mucmelu’l-Hikme adlı Farsça kitap olup İhvânu’s-Safâ’nın risalelerinden ya¬pılan özet çevirilerdir.