Öksüzlerin Başını Okşamak

     

        Küçük yaşta anne ve babalarını kaybedip onların sevgi ve okşamalarından  mahrum kalan çocuklar, toplumun yoksun tabakalarından biridir. Açıktır  ki, bunlar kendi hallerine bırakılırlarsa, lakayt, şımarık ve fasit  kişilere dönüşebilirler.

       Bu yüzden İslam, Müslümanlara, bu  sığınaksız ve kimsesiz çocukların bakımını üstlenmelerini, onları  terbiye etmeye çalışmalarını emretmektedir.

Kur'an-ı Kerim buyuruyor ki:

"Sana  yetimleri sorarlar. De ki: Onların yararına olan bir iş yapmak, daha  iyidir. Eğer (ıslah amacıyla) onları aranıza katarsanız, (daha da iyi),  çünkü onlar sizin kardeşlerinizdir. (Fakat bilin ki) Allah (sizin  niyetlerinizden haberdârdır), bozguncuyu ıslahçıdan (ayırt eder),  bilir."[1]

     Zaman zaman, bu çocuklar kendilerinde  müşahede ettikleri eksiklikten dolayı üzgün ve kırgın bir gönüle sahip  olup aşağılık kompleksine kapılmaktadırlar. Bu yüzden onların bu  eksikliklerini gidermek ve teselli bulmalarına sebep olacak şeyleri  temin etmek gerekir. Hz. Peygamber-i Ekrem (s.a.a) buyuruyor ki:

"Kim,  büyüyüp kendi ayaklan üzerinde duruncaya kadar yetim bir çocuğun  bakımını üstlenirse, Allah bunun karşısında onun için cenneti yazar.  Nitekim kim de yetimin malını yerse, cehennem ateşini hakkeder."[2]

İmam Sâdık (a.s) şöyle buyuruyor:

"Kim, bir yetimin başına merhamet elini çekerse, Allah kıyamet günü elini sürdüğü saçlar sayısınca ona nur verir."[3]

Müminlerin Emiri Hz. Ali (a.s) oğullarına ettiği vasiyette şöyle buyuruyor:

"Yetimler  hakkında Allah'tan korkun, onları bazen doyurup bazen de aç bırakmayın;  dikkat edin, sizin yanınızda zayi olmasınlar."[49]

Yetimlere karşı merhametli olmanın pratikteki sonucu hakkında Hz. Resul-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyuruyorlar:

"Bir  gün Meryem oğlu İsa (a.s) bir kabrin yanından geçerken kabir sahibinin  azaplandırılmakta olduğunu  gördü. Bir yıl sonra tekrar aynı kabrin  yanından geçtiğinde artık azaplandırılmadığım gördü. Bunun üzerine: "Ya  Rab, geçen yıl buradan geçtiğimde bu kabrin sahibi azaplandırümaktaydı;  şimdiyse azaptan hiçbir eser yok." diyerek bunun sebebini sordu. Allah  Tealâ Hz. İsa'ya şöyle vahyetti: "Bu adam, günahkâr bir adamdı, ama iyi  bir oğlu vardı. Oğlu (bu yıl) bir caddeyi onarıp bir yetimi de  barındırdı. Oğlunun yaptığı bu iyi işler sebebiyle onu bağışladım."[5]

Yine Hz. Resul-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyuruyorlar:

-----------------------------------------------------------------------

[1]- Bakara suresi, 220. aye
[2]- Bihar'ül-Envar, c.75, Kitab'ul-İşret, s.120.
[3]-Bihar'ül-Envar, c.75, Kitab'ul-İşret, s.120.
[4]- Nehc'ül-Belağa, s.986.
[5]- Bihar'ül-Envar, c.75, Kitab'ul-İşret, s.779.
[6]- Bihar'ül-Envar, c. 15, Kitab'ul-İşret, s.119.