NUDBE DUASI

       

     Nudbe duası olarak meşhur olan bu dua, içeriğinden de anlaşılacağı  üzere, Allah Teala’nın son hüccet ve temsilcisi olan zamanımızın  efendisi Hz. İmam Mehdi (a.s) için okunan bir duadır. Bu duanın Kurban,  Ramazan ve Gadi-i Hum bayramlarıyla Cuma günleri okunması özellikle  tavsiye olunmuştur. Hz. İmam Mehdi (a.s)’ın ziyaretnamesi okunduktan  sonra bu duayla da Allah Teala’ya o hazretin zuhurunu bir an önce  gerçekleşmesini sağlaması için dua edilir. Bu dua aynı zamanda Ehl-i  Beyt mektebi itikadını ve imamet anlayışını da en güzel veçhiyle ortaya  koymaktadır. Bu dua şöyledir:

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla

Hamd,  âlemlerin Rabb’i olan Allah'a mahsustur; Allah'ın salâtı ve kâmil  selâmı, O’nun Peygamberi, efendimiz Hz. Muhammed'e (s.a.a) ve onun pâk  soyuna olsun.

Ey Allah'ım! Kendin ve dinin için, seçkin ve hâlis  kıldığın dostların hakkında uyguladığın takdirin hususunda Sana hamd  olsun. Sen kendi katında olan zevâlsiz, kalıcı nimetlerini onlara  ayırdın (lâyık gördün). Ama bu nimetleri vermenin karşılığında, alçak  dünyanın rütbe ve makamlarına, yaldız ve süslerine aldırış etmeyip,  züht edecekleri hususunda onlardan söz aldın; onlar da bu hususta sana  söz verdiler; ve Sen onların vefalı olacaklarını bildiğin için onları  kabul ettin; kendine yaklaştırdın; önceden onların yüce anılarını ve  açık övgülerini yaydın; meleklerini onlara indirdin; vahyinle onlara  ikramda bulundun; ilminle onları üstün kıldın; ve onları kendine  ulaşmanın ve rızanı kazanmanın vesîlesi kıldın.

Bazılarını[1]  çıkarıncaya dek cennetinde yerleştirdin; bazısını[2] gemide taşıdın; ve  kendi rahmetinle onu ve onunla beraber iman edenleri helâk olmaktan  kurtardın. Bazısını da[3] kendin için dost edindin; o da sonrakiler  arasında bir lisan-ı sıdk istedi; ve sen icabet ederek onu Ali kıldın.  Bazılarıyla da[4] bir ağaç vasıtasıyla konuştun; kardeşini ona destek  ve yardımcı kıldın. Bazılarını da[5] babasız dünyaya getirdin; ona  apaçık nişânelerini verdin; ve Ruh-ul Kudüs (temiz bir ilâhî Ruh) ile  destekledin. Bunlardan her birine bir şeriat ve bir açık yol koydun;  her biri için vasîler seçtin; bir koruyucudan sonra başka bir koruyucu,  bir süreden başka bir süreye kadar dinini ayakta tutmak ve kullarına  hüccet olmak üzere görevlendirdin ki, hak asıl konumundan sarsılmasın  ve bâtıl hak ehline galip gelmesin ve kimse: ‘Niye bize korkutucu bir  resul göndermedin? Ve hidayet edici bir nişâne dikmedin de, biz  yolumuzu şaşırıp zillet ve bedbahtlığa duçar olmadan senin nişânelerine  tâbi olaydık’ demesin. Ta ki, sıra Senin seçkin kıldığın Habîb’in  Muhammed (s.a.a)’a geldi. O, Senin beğenmiş olduğun gibi yaratıklarının  efendisi, seçkin kıldığın kullarının en üstünü, beğendiklerinin en  faziletlisi ve güvendiklerinin en kerametlisi idi. Bu yüzden onu tüm  peygamberlerinden öne geçirdin; onu cin ve insanların bütününe mebus  kıldın; doğusuyla, batısıyla her yeri onun ayakları altında kıldın;  Burak’ı (Gök âleminde seyretmek vesîlesini) onun emrine verdin; ruhunu  göklere çıkardın; ve olmuşların ve olacakların, yaratışının sonuna  kadar olan ilmini ona verdin. Sonra da ona düşmanlık edenlerin kalbine  korku salarak, ona yardım eyledin; Cebrail, Mikail ve yüce makamlı olan  meleklerinle onu muhafaza eyledin; ve müşrikler istemese de, dinini  bütün dinlerden üstün kılacağını vaat ettin. Bunu ona, ailesinin de  bulunduğu doğruluk yuvasında[6] yerleştirdiğinde bildirdin. Mekke  şehrindeki insanların ibadeti için yapılmış ilk evi, onun için ve  ailesi için, âlemlere hidayet vesîlesi ve mübarek kıldın; o evde apaçık  nişâneler ve İbrahim'in makamı vardır. Kim o eve girerse emniyette ve  amanda olur; ve buyurdun ki: "Elbette ki Allah siz Ehl-i Beyt'ten her  kötülüğü gidermek ve sizleri tertemiz kılmak ister." [7]Yine Muhammed  (s.a.a)’ın peygamberliğinin mükâfatının “Ehl-i Beyt'i sevmek” olduğunu  Kur'an da açıkladın; ve buyurdun ki: “De ki, ey Resul, ben sizden,  yakınlarımı(akrabalarımı)sevmekten başka bir mükâfat istemiyorum.” Ve  yine buyurdun ki: “Dek ki, benim sizden, Peygamberliğimin mükâfatı  olarak istediğim şey, sizler içindir (kendi yararınızadır...).”  [8](Yâni “Ehl-i Beyt'i sevmek, onları saadete kavuşturur” diye  söylemesini emrettin.) Ve buyurdun ki: "De ki,  peygamberliğime karşı  sizden bir karşılık istemiyorum. Meğer ki, dileyen bir kimse Rabbine  bir yol bula.” [9]Demek ki, onlar (Ehl-i Beyt), sana ulaşan yol ve  rızana vardıran vesîle idiler. Onun (Peygamberin) ömrünün günleri sona  erince de, velisi Ali ibn-i Ebu Tâlib’i (a.s) hidayetçi olarak tayin  etti. Çünkü o korkutucu idi; her kavmin bir de hidayetçisi vardır.  Böylece o, büyük bir halk kitlesinin de önünde olduğu halde buyurdu ki:  "Ben kimin mevlâsı isem, Ali'de onun mevlâsıdır. Allah'ım! onunla dost  olanla dost ol, ona düşman olana düşman ol! Ona yardım edene, yardım  et, ve onu yalnız bırakanı yalnız bırak!”

Yine buyurdu ki: “Ben  kimin Peygamberi isem, Ali de onun emîri (önderi)dir.” Ve yine buyurdu  ki: “Ben ve Ali, bir ağaçtanız; ama diğer insanlar ayrı-ayrı  ağaçtandırlar.” Ve yine onu (Ali’yi) kendine nispet, Harun'un Musa'ya  (a.s) olan mevkiinde karar vererek buyurdu ki: "Senin bana olan  mevkiin, Harun'un, Musa'ya olan mevkii gibidir; sâdece benden sonra  peygamber yoktur." Yine alemlerin kadınlarının hanımefendisi olan kendi  kızıyla onu evlendirdi; kendine mescidinde helâl olan her şeyi ona da  helâl eyledi; ve onun kapısından başka, mescide açılan bütün kapıları  kapattı. Sonra ilmini ve hikmetini ona tevdi ederek buyurdu ki: “Ben  ilmin şehriyim, Ali de onun kapısıdır. Kim hikmet şehrine gelmek  isterse o kapıdan gelsin.” Sonra buyurdu ki: “Sen (Ey Ali), benim  kardeşim, vasîm, vârisimsin. Senin etin, benim etimdir; senin kanın,  benim kanımdır; senin barışın, benim barışımdır; senin harbin, benim  harbimdir; benim etimle kanım imanla yoğrulduğu gibi, senin etin kanın  da imanla yoğrulmuştur; yarın mahşerde Kevser havuzunun başında sen  benim halifemsin; sen, benim borçlarımı ödeyeceksin; sen, benim  vâdelerimi gerçekleştirensin. Senin Şîaların nurdan minberler üzerinde  yerleşmiş (oturmuş) yüzleri ak olarak cennette benimle yan yana yer  alacak; onlar benim komşularım olacak. Ey Ali, eğer sen olmasaydın,  benden sonra müminlerin kimler olduğu belli olmazdı.”

 Böylece o  (Ali), ondan (Resulullah'dan) sonra dalâletten kurtaran hidayetçi,  körlüğü önleyen nur, Allah'ın sapasağlam ipi ve dosdoğru yolu (Sırat-ul  Mustagim) idi. Kimse, ne Peygamber’e akrabalığı açısından, ne de dinde  önceliği yönünden, ondan öne geçemez; hiç bir fazilet menkıbesinde de,  kimse ona ulaşamaz. O, Peygamber’in (s.a.a) adımının yerine, adım atar;  (Kur'an’ın) te’vili üzerine (münafıklarla) savaşır; Allah'ın dinini  himaye etmek hususunda, hiçbir kınayıcının kınamasına aldırış etmezdi.  Allah yolunda Arap büyüklerinin kanını döktü; kahramanlarını yere  serdi; azgınlarına boyun eğdirdi. Onların yüreğine Bedir, Hayber,  Huneyn ve diğer savaşların kinini koydu. Böylece ona düşman kesildiler;  ona hamle ettiler; öyle ki onu, Nâkisin (ahitlerini çiğneyenler) ve  Kasitin (zâlimler) ve Mârikinle (dinden çıkanlarla) savaşmak zorunda  bıraktılar.

Ancak azgınların en azgını ve ilk azgının [10]  takipçisi olanın (İbn-i Mülcem) onu katletmesi sonucu o dünyadan  göçünce de Allah Resulü’nün, bir biri ardınca gelen Hidayet İmamları  hususundaki emrine itaat etmediler. Ümmet, onların (Ehl-i Beyt'in)  hakkına riayet etme hususunda vefalı davranan az bir grubun haricinde,  onun (Allah Resulü’nün) düşmanlığında ısrarlıydı,  yakınlarının hakkını  çiğnemek ve evlatlarını uzaklaştırmak hususunda, birleşmişlerdi.  Sonuçta onlardan (Ehl-i Beyt'ten) niceleri (erkekleri) öldürüldü;  niceleri (çocukları ve hanımları) esir alındı; ve niceleri (yurdundan,  yuvasından) uzaklaştırıldı. Böylece Allah'ın onlar (Ehl-i Beyt),  hakkındaki kaza ve kaderi, onları güzel mükâfata lâyık kılacak şekilde  cârî olup gitti. Zira ki, “yeryüzü Allah’ındır, onu kullarından  dilediğine miras bırakır; son zafer ise takvalılara aittir.”  [11]“Rabb’imiz her eksiklikten uzaktır; ve O’nun vaadi (hiç şüphesiz)  gerçekleşecektir.” [12]Allah asla kendi vâdesine hilaf etmez; O, izzet  ve hikmet sahibidir.

Öyleyse ağlayanlar (Ehl-i Beyt'in Şîaları)  Muhammed ve Ali’nin (Allah'ın salât ve selâmı onlara ve soylarına  olsun) pâk soyunun mazlumlarına ağlasın; ve ağıt yakanlar, onlar için  ağıt yaksın; ve gözyaşı dökenler, o büyük insanlar için göz yaşı  döksünler; ahu-figan edenler, onlar için ahu-figan etsinler. (Yürekten  feryad ederek desinler ki): “Nerededir, Hasan; nerededir, Hüseyin;  nerededir, Hüseyin’in oğulları; nerededir, o birbiri ardına gelen  salihler; nerededir, o birbiri ardına gelen doğrular; nerededir, o  birbirini takip eden kurtuluş yolları; nerededir, o sırayla gelip giden  seçkinler; nerededir, o ışık saçan güneşler; nerededir, o nur yayan  aylar; nerededir, o parlak yıldızlar; nerededir, o din bayrakları ve  ilim payeleri; nerededir, o hidayet ve itret ailesinin dışında olmayan  Bakiyyetullah; nerededir, o zâlimlerin kökünü kazımak için (Allah  tarafından) hazırlanan kimse; nerededir, o sapıklık ve eğrilikleri  düzeltmek için beklenilen önder; nerededir, o zulüm ve tecavüzü yok  etmek için umut edilen rehber; nerededir, o farzları ve sünnetleri  yeniden hayata geçirmek için saklatılan lider; nerededir, o dini ve  şeriatı geri getirmek için seçilen; nerededir, o kitabı (Kur'an’ı) ve  kanunlarını ihya etmesi ümit edilen; nerededir, o din öğretilerini ve  din ehlini diriltecek olan; nerededir, o saldırganların şevketini  kıracak olan; nerededir, o şirk ve nifak binalarını (nizamını) yıkacak  olan; nerededir, o fâsık, isyankâr ve tâğutları yok edecek olan;  nerededir, bâtılın ve bölücülüğün dallarını kesecek olan; nerededir, o  eğrilik ve heva heveslerin eserlerini mahvedecek olan; nerededir, o  yalan ve iftira ağlarını koparacak olan; nerededir, o azgınları silecek  olan; nerededir, o inat, sapıklık ve ilhad ehlinin kökünü kazıyacak  olan; nerededir, o dostlara izzet verip, düşmanları zelil edecek olan;  nerededir, o sözleri takva üzerine birleştirecek olan; nerededir, o  Allah'ına doğru açılan tek kapı olan; nerededir, o Allah dostlarının  (evliyanın) yöneldiği Allah'ın yüzü olan; nerededir, o yer ve göğü  birbirine bağlayan vesîle olan; nerededir, o fetih gününün sâhibi ve  hidayet bayrağını göklere çekecek olan; nerededir, o ıslâh ve  hoşnutluğu bir araya toplayacak olan; nerededir, o peygamberlerin ve  peygamber evlatlarının kanlarının hesabını soracak olan; nerededir, o  Kerbela Şehidi’nin kanını olacak olan; nerededir, o kendine zulüm ve  iftira edenlere karşı zafer kazanacak olan? Nerededir, o dua ettiğinde,  duası kabul olan çâresiz olan; nerededir, o yaratıklardan ihsan ve  takva sâhiplerinin önderi olan; nerededir, o Mustafa Peygamberin oğlu;  nerededir, o Murtaza Ali'nin oğlu; nerededir, o üstün makam sâhibi  Hatice'nin oğlu; nerededir, o Fatımat-üz Zehra'nın oğlu?

Babam,  annem ve ben sana feda olayım; Canım sana yönelen belalara siper olsun.  Ey Allah'ın dergâhına yakın olan büyüklerin oğlu, ey kerem sâhibi  soyluların oğlu; ey hidayete kavuşmuş hidayetçilerin oğlu; ey temiz  seçkinlerin oğlu; ey soylu civanmertlerin oğlu; ey temiz kılınmış  temizlerin oğlu; ey seçilmiş cömertlerin oğlu; ey ulu efendilerin oğlu,  ey aydınlatan dolunayların oğlu; ey ışık saçan çırağların oğlu; ey akan  yıldızların oğlu; ey parlak yıldızların oğlu; ey apaçık yolların oğlu;  ey âşikâr nişânelerin oğlu; ey kâmil ilimlerin oğlu; ey cârî  sünnetlerin oğlu; ey menkul öğretilerin oğlu; ey mevcut mucizelerin  oğlu; ey görünen delillerin oğlu; ey Dosdoğru Yol’un [13] oğlu; ey  Büyük Haber’in [14] oğlu; ey Allah katında Ümm-ül kitapta (asıl kitap)  ismi yüce ve hekîm olanın oğlu; ey ayetlerin ve açık hüccetlerin oğlu;  ey apaçık, nurlu burhanların oğlu; ey yeterli hüccetlerin oğlu; ey bol  nimetlerin oğlu; ey "Taha" ve "Muhkemat"ın oğlu; ey "Yasin" ve "Ez-  Zâriyat"ın oğlu; ey "Et-Tur" ve El-Âdiyatın" oğlu; ey Aliy-yül Â’la’ya  (her şeyden yüce olan yüce Allah’a), aralarında iki yaydan belki daha  az bir mesâfe kalacak kadar yaklaşanın oğlu; keşke bilseydim, uzaklığın  seni nereye çektiğini veya hangi yerin ya da hangi toprağın seni  üzerinde taşıdığını; acaba Rezva’da [15] mısın? Yoksa başka bir yerde  misin? Yahut Tuva’da [16] mısın? Halkı görmem, ama seni görmekten  mahrum olmak, senin en hafif bir ses ve konuşmanı duymamak bana çok  ağır geliyor. Zorluk ve belanın beni değil de, hep seni çevrelemiş  olması, benim bir feryat ve şikâyet sesimin bile sana ulaşmaması bana  çok ağır geliyor. Canım feda olsun sana, ey gaip olup ama bizleri  bırakıp gitmeyen. Canım feda olsun sana ey bizden ayrı düşen ama gönlü  bizimle olan. Canım feda olsun sana, ey iştiyak sâhibinin gönlündeki  arzu; hatırlayıp da gönülden ah çeken erkek ve kadın müminlerin dileği.  Canım feda olsun sana ey benzeri olmayan izzet komutanı. Canım sana  feda olsun ey varılamayan şevket ve şerefin kurucusu. Canım sana feda  olsun ey yüceliğine ulaşılamayan nimet kaynağı. Canım sana feda olsun  ey dengi olmayan şeref sahibi.

Ne zamana kadar senin için böyle  şaşkın kalacağım, ne zamana kadar. Hangi vasıflarla seni  vasıflandırayım; hangi dille seninle raz-u niyaz edeyim. Senden  başkasından cevap almak, başkalarıyla konuşmak ama senden bir şey  duymamak bana çok ağır geliyor. Ben sana ağlarken, halkın sana sahip  çıkmaması, bela ve üzüntülerin başkalarının başına değil de, senin  başına gelmesi bana çok ağır geliyor. Acaba bir yardım eden var mı ki,  onunla oturup senin için ağlayıp feryat edelim? Acaba senin için  sızlayan biri var mı ki, o sustuğunda, ben ah-u figan edeyim? Acaba  sana ağlamaktan ağrıyan bir göz var mı da, onun yerine ben ağlayayım?

Ey  Ahmed’in oğlu! Acaba senin mülâkatına nâil olabilmenin bir yolu var mı?  Acaba bizim bu günümüz, senin yarınına kavuşacak mı ki, biz de hoşnut  olalım? Ne zaman senin o doyurucu çeşmelerinin başına gelip de kana  kana içmek bize nasip olacak? Ne zaman senin o tatlı suyundan kanasıya  içeceğiz; gerçekten susuzluk süresi çok uzadı? Ne zaman senin huzurunda  bulunup her sabah ve akşam senin ziyaretinle gözlerimiz aydınlanacak?  Ne zaman  sen bizi, biz de seni zafer bayrağını dalgalandırdığın halde  göreceğiz? Acaba senin halkın önderliğini üstlenerek yeryüzünü adâletle  doldurduğunu, düşmanlarına zillet ve azabı tattırdığını, azgınları ve  hakkı inkar edenleri yok ettiğini, mütekebbirleri dağıttığını,  zâlimlerin kökünü kazıdığını, görüp de senin çevreni sararak: “El-Hamdü  lilllahi Rabb-il Âlemin” dememiz bize ne zaman nasip olacak?

Allah’ım!  Sen kalplerden gam, ve üzüntüleri giderensin, şikâyetim Sana’dır; çözüm  senin katındadır. Bu sıkıntılar girdabındaki hakir kulunun feryadına  yetiş, ey imdat isteyenlerin imdadına yetişen; efendisini ona göster de  bununla üzüntü ve perişanlığını gider ey müthiş kuvvetler sahibi;  kalbindeki yangını söndür; ey Arş’a istiva eden ve dönüş ve sonuç  kendisine olan Allah.

Allah’ım! Bizler, Seni ve Peygamberi’ni  hatırlatan velinin zuhuruna müştak olan hakir kullarınız; onu, bizler  için korunak ve sığınak olarak yarattın; onu, bize dayanak ve barınak  yaptın; ve onu, bizlerden mümin olanlara imam kıldın. Bizden taraf ona  esenlik ve selâm ulaştır; bununla bize ikramını çoğalt; onun karar  bulduğu yerde bizi de yerleştir; onu bizim önümüze salmakla bize  verdiğin nimetini tamamla; ta ki bizi kendi cennetlerine dahil edesin  ve hâlis kullarından olan şahitlerle arkadaş olmaya muvaffak edesin.

Allah’ım!  Muhammed ve soyuna salât eyle ve onun ceddi ve senin elçin olan  Seyyid-ül Ekber Muhemmed’e ve Seyyid-ül Asgar babasına ve büyük annesi  Sıddıka-i Kübra Muhammed'in kızı Fatıma'ya ve seçtiğin ihsankar  babalarına, seçkin velilerin ve beğenilmiş yaratıklarından birine  gönderdiğin salatların en üstününü, en kâmilini, en bolunu gönder; ve  salat eyle ona öyle bir salâtla ki onun sayısının nihayeti olmasın,  devamının bitişi olmasın ve süresinin sonu olmasın.

Allah'ım!  Onunla hakkı berkarar kıl, bâtılı yok eyle; dostlarına yol göster;  düşmanlarını zelil eyle. Bizimle onun arasında öylesine bir bağ oluştur  ki, onun atalarıyla birlikteliğimizi sağlasın. Bizleri onların  eteklerine sarılanlardan ve onların gölgesinde yaşayanlardan kıl. Bizi,  onun boynumuzdaki haklarını teslim etmeye, itaatinde ciddi olarak  çalışmaya ve emrinden çıkmamaya muvaffak eyle. Onun hoşnutluğunu bize  ihsan eyle. Onun şefkat, rahmet ve hayır duasını bize lütuf buyur ki,  bizler bu vesîleyle Senin geniş rahmetine ve katından olan saadete  kavuşalım!

Onun sayesinde namazımızı kabul eyle, günahlarımızı  bağışla, dualarımızı müstecap eyle, rızklarımızı bol eyle, dertlerimizi  bertaraf eyle ve hacetlerimizi reva buyur.

Keremli yüzünle bize  yönel, sana olan takarrubumuzu kabul eyle, bize rahmet güzüyle nazar  eyle; öyle bir rahmet ki, onun sayesinde indindeki kerâmete kâmil  olarak kavuşalım; sonra o nazarını öz cömertliğinle bizden çevirme ve  bize onun ceddinin havuzundan onun kadehi ve onun eliyle öylesine  âfiyetle kana kana içir ki, artık ondan sonra hiçbir zaman susamak söz  konusu olmasın, ey şefkatlilerin en şefkatlisi.