NIÇIN VE NASIL NAMAZ KILMALIYIZ? Ibadet ve namazlarimizi Allah'in, Peygamber Efendimizin ve Ehlibeyt Imamlarinin buyurduklari sekilde yerine getirebilmemiz için sunlara dikkat etmemiz lazim: Düsünülmeden ve akletmeden, körü körüne yapilan ibadetlerin sevap ve degeri yoktur. Yani, insan namaz kilarken, yüce Allah'a ihlasla yönelmeli, ibadetinin, zikir ve dualarinin, manasini ve kimin karsisinda durup neler söylemekte oldugunu iyice bilmelidir. Peygamber efendimiz (Ona ve Ehlibeyt'ine selâm olsun) söyle buyuruyor: 
"Dikkat ve bilinçle kilinan iki rekat namaz, gaflet içerisinde ibadetle geçen bütün bir geceden daha iyidir.[1] Tembellik, hâlsizlik ve uyusuklukla kilinan namazin, insan üzerinde hiç bir tesiri olmaz. Namaz kilan kimsenin gönlünde, Allah'in muhabbet ve sevgisinin yer etmis olmasi, ona bunca nimetleri bahseden yüce Allah'a ask ve istiyakla yönelip namazini kilmasi gerekir. Namazini, sefkat ve rahmetiyle, ona bu kadar nimetleri veren yaraticisina sükrederek, muhabbet ve istiyakla edâ etmelidir. Allah Resulü (s.a.a), namazi gözünün nuru olarak nitelendirmekte ve: "Ezanin sesini duyup da ilgisiz kalan bir kimse, kendisine yazik etmistir" buyurmaktadir. [2] Ibadet ve namaza olan istiyak öyle siddetli olmalidir ki, namaza davet anlaminda ezanin sesini isitmekle her isten el çekip, kâinatin yaraticisinin huzurunda namaza durmak için acele etmelidir.  Kur'an-i Kerim'in emriyle din ve dinle ilgili islerde ihlas olmalidir, niyet ve hedef, sadece ve sadece Allah'in rizasi olmali, baska hedef ve gayeler onlara karismamalidir. "Oysa kendilerine, dini yalniz Allah'a halis kilarak, Allah'i birleyenler olarak O'na kulluk etmeleri emredilmisti." [3] Riya ve gösteris, bir çesit sirktir. Yapilan bir iste riyakârlik olursa, o isin hiç bir degeri kalmaz. Yüce Allah da, kendisinin rizasi disinda, gösteris ve halki aldatmak için kilinan namazi kabul etmez, ona sevap da vermez. Ihlas ve samimiyetle yapilmayan ibadet, cansiz bedenden farksizdir. Namazin ruhu, ondaki ihlas ve samimiyettir. Bazilari namazda çok dalgindirlar, elleri, baslari ve elbiseleriyle oynarlar, o tarafa, bu tarafa, suna buna bakarlar. Hem namaz kilarlar, hem de etraftaki konusmalara kulak asarlar. Bunlarda bedenî sükunet ve kalp dikkati olmaz. Bütün saydigimiz bu hasletler kisilerin namazlarinda tevazu ve husuun (Allah korkusunun) olmadiginin nisaneleridir. Namazda husu içerisinde olmak; namaz kilanin, kalbi Allah'la ve yönelisi yaraticisina olmalidir; bedenî huzur ve ruhî itminani olmali, gerçekten de her sahsiyetten ve her makamdan daha yüce, her güçlüden daha güçlü olan yüce Allah'in huzurunda oldugunu, içten hissetmelidir. Bir hadis-i serifte: "Allah'a sanki O'nu görüyormussunuz gibi ibadet edin" [4] buyrulmaktadir. Eger bu hâl ve durum üzerinde bulunursaniz, yüce Allah'in, "gerçek müminler" olarak vasiflandirdigi merhaleye ulasirsiniz. Bunlarin sifatlarindan birisini yüce Allah söyle açikliyor: "O müminler ki namazlarinda husu içerisindedirler." [5] Yüce Allah'in begendigi bu vasiflardaki namazla; peygamberlerin, imamlarin, pak ve üstün insanlarin na-mazlariyla kendi namazini karsilastiran bir insan, kendisinden ve de kildigi namazdan utanç duyar. Keske yüce Allah'in begenip kabul edecegi namazi kilmaya muvaffak olabilseydik! Allah, böyle bir namaza pek büyük sevap ve mükâfat verir. Namazi devamli ve de düzgün bir sekilde kilmak gerekir. Çünkü namaz konusunda gevseklik, önem vermeme ve de bazen kilip bazen kilmama büyük bir günahtir.
[1] - Bihar'ul-Envar, c.84, s.259
[2] - Nehc'ül-Fesaha, 132. Konusma
[3] - Beyyine Suresi, 5. Ayet
[4] - Misbah'üs-Seria, s.8
[5] - Mü'minun Suresi, 2. Ayet | 
