Kıble:

Kıble, fıkhî açıdan namaz kılan kişinin yöneldiği yöndür (bkz: İbn Rüşd, I, 111–3; Muhakkik Hıllî, I, 65–8). Bunun yanı sıra ibâdetle ilgili olan veya olmayan kurban gibi diğer bazı bahislerde kıbleye yönelmek veya kıbleden yüz çevirmek konu edinilmiştir. Buna göre, fıkıh dâiresinin dışında genel İslâm kültüründe kıble, tüm dünya Müslümanları tarafından mânevî ve rûhânî bir kutup olarak kabul edilmiştir. Müslümanlar kıbleye yönelerek Allah'a yakınlaşmayı istemektedirler. İslâm dâvetin başlangıç yıllarında Beytü'l-Mukaddes kıble tayin edilmiş, bir süre sonra Hz. Peygamber'in (s) beyânı ile Mekke'deki Kâbe kıble olarak kabul edilmiştir (Bakara, II/144; 149–50). Bu nedenle Beytü'l-Mukaddes İslâm geleneğinde atîk ve ilk kıble sıfatıyla tanınmaktadır.

İslâm fıkhına göre Kâbe'de bulunan birisi için namazda kıbleye yönelmek farzdır. Harem içerisinde veya Mekke dışında bulunanlar içinse Mekke'ye yönelmek kifâyet etmektedir. Bununla birlikte savaş ve korku anında kıbleye yönelmek farz değildir.