Karayolları:

Kara taşıma ve nakliyatı genelde iki şekilde olur; ya nakil ve çeşitli motorlu taşıtlarla ya da demir yolu aracılığıyla.
  Karayolları yapılış amaçlarına göre bir kaç bölüme ayrılır.

  1) Otobanlar: Hızlı geçiÅŸler için kullanılan yollardır. En az iki giriÅŸ ve çıkış ve birbirinden ayrı gidiÅŸ-geliÅŸli, çift ÅŸeritli yollardır. Eldeki verile göre 1995 yılında ülke genelindeki otoban uzunluÄŸu 463 km'lik.
 
  2) Anayollar: BaÅŸkenti ülke içi büyük ÅŸehirlerine, deniz sahillerine yada sınır ÅŸehirlerine baÄŸlayan yollara denir. Bunlar da üçe ayrılır:

  a) 4 ÅŸeritli anayollar 1.562 km
  b) Çift ÅŸeritli geniÅŸ anayollar 2.473 km
  c) Normal yollar (Araç yolu) 18.079 km
 
  3) Tali asfalt yollar: Genelde çift ÅŸeritli olan ve nüfusu yoÄŸun bölgeleri sanayi alanlarına baÄŸlayan bu yollar ülke içinde toplam 31.386 km uzunluÄŸa sahiptir.

  4) Köy ve Kasaba Yolları: Bu yollar, üretim yapan köyleri ülke içi tali yollarına baÄŸlar. 1996 yılında ülke genelinde toplam 84.877 km uzunluÄŸa sahip olan bu yolların 22.586 km'si asfalttır.

          Demir Yolları:

1.294 km uzunluğu ile ilk defa 1938'nin Şubat ayında açılan ülke demir yolları, iki denizi yani kuzeyi (Şahlimanı ya da günümüz adıyla Türkmen limanını) güneye (Şahpur limanı bugünkü adıyla İmam Humeyni limanına) bağlar.
  Bunun ardından Ä°ran'da Tahran-MeÅŸhed, Tahran-Tebriz ana demiryolu ve Kevir çölü ÅŸeridince ilerleyen yani Kum-KaÅŸan ve Yezd-Erak demir yolları açılmıştır.
  1957 yılında tamamlanan Tahran-MeÅŸhed demir yolu hattı 925 km ve 1958'de açılan Tahran-Tebriz demiryolu da 742 km'dir.

Daha sonraki yıllarda, ülke demir yolu ağlarının genişletilme projesi doğrultusunda 1982 senesinde 700 km'lik elektrikli Bafk-Benderabbas ve 164 km'lik İran'ı Türkmenistan aracılığıyla Orta Asya'ya bağlayan Meşhed-Serhas demir yolları açılmıştır.

İran iktisadında demiryolları önemli bir yer tutar; tarımsal bölgeleri sanayi alanlara, büyük şehirleri ve ülke limanlarını birbirine bağlayan demir yolları ayrıca komşu ülkelere yani Türkiye (ve bu yolla Avrupa'ya), Azerbaycan ve Türkmenistan'a (bu ülkelerden Orta Asya'ya) yol açar.

          Havayolları:

İran'da her ne kadar 1927 yılında Alman Junkers uçakları kullanılarak ilk devlete ait havayolları servisi kurulduysa da, yolcu ve yük taşımacılığında uçaklardan gerektiği gibi faydalanılamadı.

Bu süreç, 1944 yılında İran milli hava kuruluşu olan Huma'ya kadar devam etti. Bunun ardından ikisi İrantur havayollarına bağlı 4 adet uçakla ülkede ilk uçuş seferleri başladı.
İran önce 1948 yılında ICAO ve ardından IATA'in üyeliğini kabul etti. Bu milletlerarası kuruluşların kanunları doğrultusunda İran milli hava yolları kuruluşu, ülke içinde hava alanları, meteoroloji istasyonları yapımı, teftiş ve denetim heyeti, eğitimli kadro, uçak yan sanayisine teşvik fonları, uluslararası hava yolu şirketleriyle anlaşmalar yapmak için harekete geçti.

1979 İslâm İnkılâbı'ndan önce ülkede toplam 26 faal hava alanı bulunurken, bunlardan yalnızca Mehrabat (Tahran), Abadan ve Şiraz hava alanları uluslararasıydı.