HEPIMIZIN BABASI BIRDIR

     Bir mecliste, her biri bir milletten olan üç Müslüman oturmustu: Iranli Selman, Rumlu Süheyb ve Habesistanli Bilal! Bu sirada içeriye Kays girdi. Bu üç seçkin müminin Hz. Resulullah (s.a.a) ve Islâm ümmeti nezdindeki konumunu hatirlayan Kays'in milliyetçilik damarlari kabardi, kibrini yenemeyip söyle dedi:

     "Evs ve Hazrec kabileleri Arap boylarindandir, Hz. Resulullah'a destek vermis, ona yardimci olmuslardir. Ama su üç yabanci nereden çikti? Peygambere yardimci olmalari için onlari buralara kadar çagiran mi oldu?"

     Kays'in bu sözleri Hz. Resulullah'a (s.a.a) ulastiginda hazret pek rahatsiz oldu. Hemen Müslümanlarin camide toplanmasini emretti. Cemaat toplaninca minbere çikip söyle buyurdu:

"Ey cemaat bilin ki Allah birdir, hepinizin babasi birdir ve dininiz de birdir. Su ikide bir övünüp durdugunuz Arapliginiz ne babanizdan geçmistir size, ne de annenizden. Arapça, sadece konustugunuz bir dildir!"

     Hz. Resulullah (s.a.a) irkçilik ve milliyetçilik taassubunun kökünü kaziyabilmek için gayet titiz davranmis, etrafindaki insanlarin bütün reaksiyonlarini dikkat ve özenle izleyerek gerekli düzeltmelerde bulunmustur.

     Bir gün Hz. Resulullah'in (s.a.a) bulundugu camiye, siyah bir bedevî geldi. Bu sirada orada bulunan ve daha önceden kalma bir kirginligi hatirlayan Ebuzer Gifarî bu adama: "Ey siyah oglu siyah!" diye hitap edince, Hz. Resulullah (s.a.a) pek rahatsiz oldu. Ebuzer'i azarlarcasina: "Bir siyahin oglu oldugu için onu hor mu gördün?" buyurdu. Peygamber'in bu uyarisi üzerine yaptigi hareketin çirkinliginin farkina varan Ebuzer, hemen pisman oldugunu söyledi, mescidin kapisinin esigine durup yüzünü topraga koydu ve o siyah Müslümandan kendisini affetmesini istedi. Hz. Resulullah'in (s.a.a) da rizasini almayincaya kadar basini yerden kaldirmadi.