Hadis İlmi

 Hadis ilmi bu dönemde daha çok Şiadan yana ilerleme halindeydi. Bu dönemim başında Şianın büyük alimlerinden birkaç kişi ortaya çıkarak haber, hadis ve kelam konusunda eserler geriye bıraktılar. Allâme Hillî’nin hocası ve Ferecu’l-Hemum, Felâhu’s-Sâyil ve Necâhu’l-Mesâil, Keşfu’l-Muhacce li-Semereti’l-Mehecce (kelam ve hadis ilmi ko­nusunda), Keşfu’l-Yakîn veya Kitâbu’l-Yakîn (Ali b. Ebi Talib’in Nebevî hadislere dayanılarak imametinin ispatı konusunda); Muhâsebetu’n-Nefs, et-Turafe mine’l-Enbiyâ ve’l-Menâkib gibi eserlerin sahibi Seyyid b. Tâ­vus olarak tanınan Seyyid Raziyyuddîn Ali b. Tâvus Alevî-yi Hillî (589/1193-664/1265) bunlardandır. İbn Tâvus’un kardeşi Cemâluddîn Ahmed (ö.673/1274) ve oğlu Giyâsuddîn Ebû’l-Muzaffer Abdulkerim (Karhetu’l-Gurra ve Şemili’l-Manzum kitaplarının sahibi) de ünlü Şii müellifleri arasında sayılırlar. Diğer alimlerden de zikredilmeye değer olanlar Muhakkık-i Hillî (ö.676/1277), el-Arba‘in fi Fezâyili Emiri’l-Mu’minin adlı eserin sahibi Cemâluddîn Yusuf b. Hatem-i Âmulî, Rahetu’l-Ervâh ve Mûnisu’l-Eşbâh’ın sahibi Ebû Sa‘îd Hasan b. Hüseyin Beyhakî, İbn Şehrâşub’un talebesi ve Ali b. Ebi Talib’in üstünlükleri üze­rine yazılmış olan el-Umde min Sihahi’l-Ahbâr fi Menâkıbi İmâmi’l-Ebrâr’ın sahibi Şemsuddîn Yahya b. Hasan Hillî (ö.606/1209), imamların menkıbelerini konu alan Gureru’l-Ahbâr ve Dureru’l-Âsâr’ın sahibi ve İrşâdu’l-Kulûb adlı kitabın yazarı İbn Fehd-i Hillî’nin hocası Ebû Mu­hammed Deylemî gibilerini zikretmek gerekir. Bu kitaplar ve VII/XIII. ile VIII/XIV. yüzyıl Şii alimleri tarafından yazılmış olan diğer kitaplar, pey­gamber ailesi ve imamların menkıbelerini zikretmeye yönelik ve kendi inanç esaslarını ispat, halk arasında yaygınlaştırılması ve Şia mezhebinin genellik kazanması amacıyla kendi önderlerinin üstünlüğünü tescil et­meğe yönelikti.