Fuzuli

-1-

Ey felek şerm et ne bid'attir ki, bünyâd eyledin
        Hânedan-ı Ahmed-i Muhtâr'a bidâd eyledin

Ehl-i Beyt'i Mustâfâ'ya sitemi gördün revâ
        Ta Yezîd-i pür cefânın gönlünü şâd eyledin

Bu ne fikr-i bâtıl ü endişe-i beyhûdedir
        Kim yakıp bin Kâbe bir puthâne âbâd eyledin

Ey Yezîd-i pür cefâ her kimse bir âd eylemiş

       
        -2-

Sehlidir ol kim hemin Havvâ'dan Âdem oldu dûr
        Olmadı mecmu'-u etbâ u ıyalinden cudâ

Sehlidir ol gam ki düştü bahre Nuh'un zevrakı
        Gürmedi deryây-ı hûnâb içre girdab-ı fenâ

Sehldir kim yetti İbrâhim'e Nemrud ateşi
        Yetmedi berk-ı cihân-sûz-i firâk-ı akrabâ

Sehldir kim çekti bîdâdını Fir'av'nın  Kelîm
        Olmadı düşman ana bir kâfir-i mu'min-nümâ

Bîtekellüf akl-i mizân ile tahkik etseler
        Cümle-i endüh-ı mecmu'-u gürûh-ı enbiya

Gelmez ol mikdar mihnetlerce kim sabr eyleyüb
        Çekti ehl-i zulmden mazlum-ı deşt-i Kerbelâ

       
        -3-

Ey derd perver-i elem-i Kerbelâ Hüseyn
        Vey Kerbelâ belâlarına mübtelâ Hüseyn

Gam pâre, pâre bağrını yandırdı  dağ ile
        Ey lâle-i hadika-i Âl-i Abâ Hüseyn

Tiğ-i cefâ bedenin oldu çak-i çak
        Ey bûsitân-ı sebze-i tiğ-i cefâ Hüseyn

Yıktı vücudunu gam-ı zulmet serây-i dehr
        Ey şem-i bezm-i bârgeh-i Kibriyâ Hüseyn

Devr-i felek içirdi sana kâse kâse kan
        Ey teşne-yi hararet-i berq-i belâ Hüseyn

Yâd et "Fuzulî" Âl-i Abâ hâlin âh
        Kim berq-i âh ile yakılır harmen-i günâh

       
        -4-

Muharrem'dir gönül feryâda gel âh eyle efgân kıl
        Azâ tut bâşına toprak saçıp çâk-i giriybân kıl

Kılub kat'ı nazar mâh-ı Muharrem ayş  u işretten
        Demâdem çeşmini mazlûmlar yâdiyle giryân kıl

Urub gerdûne berk-i âh-ı ateşbârdan ateş
        Binâsın yak anı devr-i muhâliften peşiymân kıl

       
        -5-

Ol benem kim cedd-i pâkimdir çerâğ-ı enbiyâ
        Âfitâb-ı evc-i himmet serv-i bağ-ı istifâ

Ol benem kim ma'den-i dürr-i vücudumdur Ali
        Şâh-ı erbâb-i hakikat, şem-i cem-i evliyâ

Ol benem kim şem-i nur-i hilkatimdir Fâtıma
        Gevher-i kân-ı şeref, şem-i şebistân-ı hayâ

Ben nihal-i gülşen-i adl u riyâz-i ismetim
        Ey fesâd ehli nedir bunca bana cevr u cefâ

Döktünüz bir bir atıp seng-i sitem  evrakımı
        Koydunuz tenha beni gurbette bî berg u nevâ

Haliya katlim temennasında  kılmışsız guluv
        Hangi mezhebde benim kat-i hayatımdır revâ?

       
        -6-

Ya Rab ne fitnedir ki cihan kıldı âşikâr
        Ya Rab ne zulümdür ki âyan etti rûzigâr

Ya Rab kaza bu emrde çekmez mi infiâl
        Ya Rab felek bu fiilden olmaz mı şermsâr

Âb-ü havây-i gülüşen-i mihnet fezây-i dehr
        Çün olmadı Hüseyn'e sefâbahş u sazgâr

Arâm tutmayub yere geçsin hemişe âb
        Mehd-i feragat üzre havâ tutmasun karâr

Çün hâkidân-ı dehrde ârâm bulmadı
        Sultân-ı din Hüseyn-i Ali şâh-ı kâmkâr

Bâd-ı fenâya gitse revâdır bu hâkdân
        Âyine-i vücûde ademden salub gubâr

Ey dil, hükümetine cihanın ne itimad?!
        Ey dîde, haşmetine zamanın ne itibar?!

Olsaydı rûzigâr-ı nihâdında bir sebât
        Ahdin kılurdu Âl-i Resûl ile üstüvâr

Devran cibilletinde ger olsaydı bir vefâ
        Âl-i Resûl hizmetin eylerdi ihtiyâr

Ol vakitten ki hasm rızâsiyle tiğ u tîr
        Şah-ı şehîdin eyledi âzasını figâr

Açmış dehan teessüf için tîr-i tündrû
        Çekmiş zebân tahassür için tiğ-i âbdâr

Ya Rab ki tiğ çıkmaya habs-i niyâmdan
        Ya Rab ki kande olsa ola tîr hâkisâr