FAHR-İ BENAKETİ

            28- Fahr-i Benâketî: Fahr-i Benâketî lakaplı Seyyid Ebû Süleyman Fahruddîn Davud b. Tâcuddîn Ebû’l-Fazl, VII/XIII. ve VIII/XIV. yüzyılla¬rın meşhur yazar ve şairlerindendir. Babası, Şer‘î ilim alimlerindendi ve Bagavî’nin Mesâbihu’s-Sunne adlı kitabını şerhederek Meysur diye ad-landırdı. Fahr, şairlik mesleğine sahipti ve Gazan Han’ı övdü, kasidecilikte ortaydı. 731/1331 yılında vefat etti. Onun en önemli kitabı Târîh-i Benâketî adıyla meşhur olan Ravzatu Uli’l-Elbâb fi Ma’rifeti’t-Tevârîh ve’l-Ensâb’dır. Bu kitap, Adem’in yaratılışından Ebû Sa‘îd Bahâdır Han’ın tahta oturuşuna kadarki tarihi konu alan genel bir dünya tarihidir. Eser dokuz bölümden oluşur. Burada peygamberler tarihinden başlamış, Fars padişahları, Abbâsî halifeliğinin yıkılışına kadarki İslam tarihi, İs¬lam dö¬nemindeki İran şairleri, Yahudiler tarihi, Hıristiyanlar tarihi, Hint tarihi, Hita tarihi ve Sultan Ebû Sa‘îd dönemine kadarki Moğol tarihi anlatılmıştır. Bu kitabın yazılmasıyla İlhânlılar dönemi tarihi kaynaklarına bir başka güvenilir kaynak eklenmiş oldu. Nesri sade, akıcı ve her çeşitli süslemeden uzaktır.