ŞEMS-İ MUNŞİ

          36- Şems-i Munşî: Şemsuddîn Muhammed b. Hindûşâh b. Sencer b. Abdullah Sahibi-yi Nahcivânî, İran’ın VIII/XIV. yüzyıldaki ünlü yazar ve müelliflerin¬dendir. 684/1285 yılı dolaylarında doğmuş, 777/1375 yılından önce de ölmüştür. Gençlik döneminden itibaren inşa ve yazıcılık so-rumluluğu aldı ve ömrünün bir bölümünü Sultan Ebû Sa‘îd Bahâdır ve veziri Giyâsuddîn Muham-med’in hizmetinde geçirdi. Sultan Uveys’in Tebrîz’e hakim olmasından sonra Şems-i Munşî, inşa ve yazıcılık konu¬sundaki ünlü kitabı Destûru’l-Kâtib fi Ta’yini’l-Merâtib’i tamamlayıp Sultan Uveys adına yazarak ona sundu. Bu kitabın konusu, yazıcılık, inşa ve yazıcılık kural ve kaideleri ve kişilerin derecelerine göre yazılmış mektup örnekleridir. Bunun dışında kitabın önemi daha çok divan teşkilatı ve padişahlardan vezir, katip, yönetici vb. kişilere kadarki divan ehli olan sınıfları konu almasıdır. Şems-i Munşî’nin sözü gerçek anlamıyla münşiyane, sağlam ve tüm sanatlı ve zorlamacı yazıcıların tarzına uygun, Arapça kelime, kav¬ram ve şiirler, Kur’an ayetleri, Nebevî hadisler vb. ile iç içedir. Onun bir diğer eseri Sıhahu’l-Furs olup Esedî’nin Lugat-i Furs’undan sonra en eski Farsça lügat kitabıdır.