EFLAKİ

          32- Eflâkî: Şemsuddîn Ahmed-i Eflâkî-yi Arifî, VIII/XIV. yüzyılın mutasavvıf yazarlarındandır. Mevleviyye sufilerinden olup Anadolu şehirlerinden olan “Saray”lıdır. Babasının ismini “Ahi Natur” diye yazmışlardır. Buradan da Eflâkî’nin babasının Anadolu’nun cömert ve fedakarlarından olduğu anlaşılıyor. Ahi Natur, “Saray”da tanınmış, ileri gelen, arazi ve kütüphane sahibi birisiydi. Eflâkî’nin ömrünün son dönemleri daha çok Mevlânâ’nın türbesinde hizmetle ve Mevlânâ ailesiyle ilgili bilgileri toplamakla geçmiştir. Nihayet 761/1360 yılı Receb ayı sonlarında Konya’da vefat etmiş ve Mevlânâ’nın türbesi¬nin yakınlarında top¬rağa verilmiştir.

           Eflâkî’nin önemli eseri Menâkibu’l-‘Ârifîn, Mevlânâ, ailesi ve Mevleviyye tarikatının şeyhleri hakkında bi¬rinci elden faydalı bilgiler içermektedir. Ayrıca Bahâuddîn Veled, Burhânuddîn Muhakkık-i Tirmizî, Mevlânâ Celâluddîn Muhammed, Şemsuddîn-i Tebrîzî, Salâhaddîn Zerkûb, Çelebi Husâmuddîn vb. büyüklerin hayatları ve kerametleri de yer almaktadır. Eflâkî’nin Menâkıb’daki yazı üslubu akıcı, kolay ve anlaşılır bir tarzda olup Fars dili ve edebiyatının VIII/XIV. yüzyılda Ana-dolu’da özellikle de Mevleviyye tarikatı arasında çok etkili olduğunun bir göstergesidir. Eflâkî’nin bu kitaptaki anlatım tarzı da aynı ustalıkla sade ve lafzî karışıklıklardan uzaktır. Eserde Farsça veya Arapça ifade ve sözler, irfanî ve hankaha ait kavramlar çokça kullanılmıştır. Bu kitabın birkaç yerinden Eflâkî’nin orta derecede şiir de söylediği anlaşılmaktadır.