Sustum artık. Konuşsam kalbim çıkacak.

Ciğerim yanacak Afrika gibi.

Asya’nın çekik gözleri tutacak beni

Kan tutar gibi olacağım biliyorum

Ben coğrafyası mazlum bahtı karayım

Afrika’yım; gözleri karayım

Bağdat’ta kâfir kıranım

Kudüs’te Müslüman…

Sustum artık. Bana ne tabip lazım

Ne de kurşun döksünler bundan böyle

Zaten kurşun dökmüyorlar artık

Kurşunu çocukların göğsüne saplıyorlar

Yoksul Afganlıları vuruyorlar

Çeçen milletini imha ediyorlar

Sesim yok; kör olasın kör kurşun

Kör mü sağır mı dünya; bilemiyorum.

Sustum artık. Sustuğumu duysun dünya.

Ey yaralı yürekler başı belalı topraklar

Afrika’ya sunulan ölümün müsebbibi

Karasineklerin çağı, ucuz ölümlerin

Bahanesi zalimin, bahanesi altın mı?

Kara elmas mı, metan mı, petrol mü?

Peki, Irak bize ne kadar ırak kardeşim

Bir ahla vuralım mı alnından düşmanı?

Senin askerlerin kiralık katil

Senin ölümün kanser, hayatın cinayet

Bir taş ataydım da vuraydım alnından

Alnın ki zifiri karanlık,

Alnın ki cehennem kuyusu…

Biteydi bu keder, bu acı, bu soy kırım

Kudüs’ün açaydı çiçekleri ne olurdu

Filistin’in biteydi ağıtsız geceleri.

Sustum. Silahlar sussun diye sustum.

Bir taş gibi bağrıma bastığım öfkemle

Sustum ki karışayım artık dünyaya.

Düşmanım kurşun sıktıkça kalbime

Kalbimde güller açsın

Daha da çoğalsın umudum.

Umudum ki Müslüman

Umudum ki Allahuekber…

29 Şubat 2008, Cuma, 23: 10

Nurettin Durman