AHKAF SURESİ     

Mekkîdir, otuz beş âyettir.     

(İbn-i  Abbas'la Katâde'ye göre 10. âyet Medine'de, Selâm oğlu Abdullah hakkında  vahyedilmiştir.)     

Rahman ve Rahîm Allah Adıyla     

1- Hâ mîm.     

2- Bu kitap, üstün ve her şeyi bilen Allah tarafından indirilmiştir.     

3- Gökleri ve yeryüzünü ancak gerçek olarak ve muayyen bir zaman için yarattık ve  kâfir olanlarsa korkutuldukları şeylerden yüz çevirirler.     

4- De ki: Allah'tan başka taptıklarınız, gösterin bana, ne yarattılar yeryüzünde,  yoksa göğü idarede bir ortaklıkları mı var? Doğru söylüyorsanız bundan önceki  bir kitabı, yahut bir bilgi eserini getirin bana.     

5- Allah'ı bırakıp da kıyâmet günü, kendisine cevap vermeyecek olan ve kendisine  tapanlardan haberleri bile bulunmayan şeylere tapandan daha sapık kimdir ki?     

6- Ve insanların toplandığı zaman onlar, düşman kesilirler ve kendilerine  tapanların kulluklarını da inkâr ederler.     

7- Onlara apaçık âyetlerimiz okundu mu gerçeği inkâr edenler, gerçek, onlara  gelince bu derler, aşikâr bir büyü.     

8- Yoksa bunu, kendisi uyduruyor mu derler? De ki: Ben uyduruyorsam Allah'ın  azâbından hiçbir şeyi gideremezsiniz benden; o, Kur’ân hakkında neler  dediğinizi daha iyi bilir; benimle sizin aranızda tanık olarak o yeter ve odur  suçları örten, rahîm.     

9- De ki: İlk gönderilen peygamber değilim ben ve bana ne yapılacağını da bilmem,  size ne yapılacağını da; ancak bana vahyedilene uyarım ve ben, apaçık bir  korkutucudan başka bir şey de değilim.     

10- De  ki: Ne dersiniz, Allah katındansa ve siz onu inkâr ettiyseniz;  İsrailoğullarından bir tanık, onun gerçek olup Allah'tan geldiğine tanıklık  etti de inandı, halbuki gene de siz ululandınız, kibirinize yediremediniz;  şüphe yok ki Allah, zulmeden topluluğu doğru yola sevketmez.     

11- Kâfir  olanlar, inananlara dediler ki: Eğer bir hayır olsaydı onlar, bizi geçemezlerdi  ve Kur’ân'la doğru yolu bulmadıkları için de diyecekler ki bu, çok eski bir  yalan.     

12- Ve  bundan önce de Mûsâ'nın kitabı, uyulan bir kitaptı ve rahmetti ve bu da bir  kitaptır ki onu gerçekleştirir, Arap diliyledir, zulmedenleri korkutmak içindir  ve müjdedir iyilik edenlere.     

13- Şüphesiz,  onlar ki Rabbimiz Allah'tır dediler de sonra doğru hareket ettiler, artık  onlara ne bir korku vardır, ne de kederlenir onlar.     

14- Onlardır  cennet ehli, ebedî kalırlar orada, yaptıklarına karşılık.     

15- Ve  biz, insana, anasına-babasına iyilik etmesini emrettik; anası, onu zahmetle  taşımıştır ve zahmetle doğurmuştur ve gebelik müddetiyle sütten kesilme  müddeti, otuz ayı tutar; sonunda ergenlik çağına gelmiştir ve kırk yaşına  ermiştir de demiştir ki: Rabbim, bana da, anama-babama da verdiğin nîmetine  karşı şükretmeyi nasîp ve müyesser et bana ve soyumdan gelenleri de doğru ve  düzgün kişiler yap da hoşnut ol benden; şüphe yok ki tövbe ettim sana ve şüphe  yok ki teslîm olanlardanım, emrine uyanlardanım ben.

16- Öyle  kişilerdir onlar ki yaptıklarının en güzelini kabûl ederiz ve kötülüklerinden  geçeriz, cennet ehlinin içindedir bunlar; dosdoğru bir vaittir ki  vaadedilmiştir onlara.     

17- Ve  öbürü de, anasına-babasına, uf sizden, tekrar kabirden çıkacağımı mı söylüyor,  buna inanmaya mı çağırıyorsunuz beni? Ve benden önce nice nesiller gelip-geçti  demiştir ve onlar da Allah'a yalvarırlar da yazık sana derler, inan, şüphe yok  ki Allah'ın vaadi gerçektir, derken o, bu der, eskilerin masallarından başka  bir şey değil.     

18- Bunlar,  öyle kişilerdir ki, onlardan önce cinden ve insanlardan gelip geçen ümmetler  içinde, onlara da, azâba uğrayacaklarına dâir söylenen söz hak olmuştur; şüphe  yok ki onlar, ziyana uğramışlardır.     

19- Ve  herkesin, yaptığı işlere göre dereceleri var ve yaptıklarının karşılığını  elbette tamâmıyla öder ve onlara zulmedilmez.     

20- Ve o  gün, kâfir olanlar, ateşe arzedilirler, dünyâ yaşayışınızda bütün temiz  şeylerinizi kaybettiniz denir ve orada, bunlarla geçinip gitmiştiniz, bugünse,  yeryüzünde, haksız yere ululuk sattığınızdan ve buyruktan çıktığınızdan dolayı  aşağılanma azâbıyla cezâlanırsınız.     

21- Ve an Âd'ın kardeşini,  hani kavmini Ahkaaf'ta korkutmuştu ve ondan önce ve ondan sonra gelip geçen  korkutucular da, ancak Allah'a kulluk edin diye korkutmuşlardı; o da öyle demiş  ve şüphe yok ki ben demişti, o pek büyük günün azâbına uğrayacağınızdan  korkuyorum. [1]     

22- Onlar,  sen demişlerdi, bizi mâbutlarımızdan vaz geçirmeye mi geldin, doğru  söyleyenlerdensen bize vaadettiğini getir başımıza artık.     

23- Demişti  ki: Azâbın ne vakit geleceğine dâir bilgi, ancak Allah katındadır ve ben neyle  gönderilmişsem onu tebliğ ediyorum size ve fakat görüyorum ki siz, bilgisiz bir  topluluksunuz.     

24- O  bulutun, vâdilerine doğru gelmekte olduğunu görünce bu demişlerdi, bize yağmur  getiren bulut. Hayır, o, çarçabuk gelmesini istediğiniz şey, bir yel ki onda  elemli bir azap var.     

25- Bir  azap var ki Rabbinin emriyle her şeyi mahvedip gider, derken hepsi de helâk  olup gitti, öyle bir güne erdiler ki evlerinden başka hiçbir şey görülmez oldu.  İşte böylece cezâlandırırız mücrim topluluğu.     

26- Ve  andolsun ki biz onlara, size vermediğimiz gücü-kuvveti vermiştik ve onlara  kulak, göz ve gönül vermiştik; derken Allah'ın delillerini, bile-bile inkâr  ettikleri zaman onlara gelen azâbı, ne kulakları menedebilmişti ve ne gözleri  ve ne gönülleri ve alay ettikleri, başlarına gelmişti.     

27- Ve  andolsun ki çevrenizdeki şehirleri de helâk ettik ve tuttukları yoldan  dönsünler diye de delilleri tekrar-tekrar açıklamadayız, bildirmedeyiz.     

28- Peki,  Allah'ı bırakıp da mâbud olarak kabûl ettikleri ve Tanrıya yaklaşmak için  tapındıkları putlar, ne diye yardım etmedi onlara? Hayır, hattâ kaybolup  gittiler gözlerinden ve bu, onların yalanıydı ve onların iftirâsı.     

29- An  o zamanı ki hani cinlerin bir bölüğünü, Kur’ân dinlesinler diye senin  bulunduğun tarafa yollamıştık; oraya gelince birbirlerine, susun demişlerdi;  okunuşu bitince de korkutmak için kavimlerine dönmüşlerdi de.     

30- Ey  kavmimiz demişlerdi, gerçekten de biz, Mûsâ'dan sonra indirilmiş bir kitap  duyduk ki önceki kitapları gerçeklemede, gerçeği ve doğru yolu göstermede.     

31- Ey  kavmimiz, icâbet edin Allah'a çağırana ve inanın ona da suçlarınızın bir  kısmını örtsün ve sizi korusun elemli azaptan.     

32- Ve  kim icâbet etmezse Allah'a çağırana, artık o, yeryüzünde Allah'ı âciz bırakamaz  ve ondan başka yardımcılar da yoktur ona; bu çeşit kişilerdir apaçık sapıklığa  düşenler.     

33- Görmezler  mi ki şüphe yok, Allah, öyle bir mâbuttur ki gökleri ve yeryüzünü yaratmıştır  ve onları yaratırken yorulmayanın, âciz kalmayanın, elbette ölüyü de diriltmeye  gücü yeter; evet, şüphe yok ki her şeye gücü yeter onun.     

34- Ve o  gün, kâfir olanlar, ateşe arz edilirler de bu gerçek değil mi denir, evet  derler, andolsun Rabbimize; der ki: İnkâr ettiğinizden dolayı artık tadın  azâbı.     

35- Artık,  peygamberlerden azim ve irâde sâhipleri nasıl sabrettilerse sen de sabret ve  azâba uğramaları için acele etme. Onlara vaadedilen azâbı gördükleri gün  sanırlar ki dünyâda bir günün bir ânı kadar kalmışlar; bu, bir tebliğdir,  buyruktan çıkan topluluktan başkası helâk mı olur? [2]