Peş peşe gelen bu isyanlarla, İranlıların halifeler devletiyle olan resmî ve açık savaşları başlamış oldu. Bu muhaliflerin ve isyancı­ların son hedefi, Arapla­rın İran üzerindeki hakimiyetini kaldırmaktı. Bu çatışma ve çekiş­melerde artık İslâm dini ile muhalefet etmenin bir anlamının olma­dığı da açıktı. Zira İranlıla­rın bü­yük bir kısmı, bu za­mana dek İslâm di­nine girmiş ve İran’da hakimiyet ve ege­menlik kendilerinin ve dindaşlarının eline geçmiş bulunuyordu. O halde eğer bir isyan veya hare­ket başlatılacak ise görünürde İs­lâm bayrağı ve din örtüsü al­tında, hakkı sa­vunma ve batıla üstün gelme görüntüsünde, hakikatte ise bir süre önce Ebû Muslîm-i Ho­râsânî’nin yapmış ve başarmış olduğu hareketin ay­nısı olmalıydı. Bu kez daha geniş bir adım atmak ve Hârûn Reşîd’in (ö.192/808) iki oğlu ara­sında babasının yerine geçme yüzünden mey­dana gelen ihtilaftan yarar­lanmak üzere daha tecrü­beli komutanlık sı­rası Horâsân’ın ileri gelenlerin­den olan Zu’l-Yemineyn lakaplı Tâhir b. Huseyn’deydi. O ve tüm Horâsân­lılar, özel­likle Fazl b. Sehl-i Zu’r-Riyâseteyn ve Huseyn b. Sehl, bilindiği gibi İranlı bir an­neden dünyaya gelen Hârûn’un oğlu Me’mûn’un tarafını tuttular. Tâhir, Horâ­sânlıları püskürt­mek için gelmiş olan Zubeyde-i Hâşimî ve Hârûn’un oğlu olan Emin’in ordularını yendi, Bağdat’ı  198/813 yı­lında kuşatıp ele geçirdi, Emin’i öl­dürdü ve Bermekîlerin katliamından sonra Arap taraftarlarının eline geçmiş olan İslâm devletinin yönetim ve idarî işlerini yeniden İranlı kişilerin eline verdi. Kendisi de Me’mûn’a yapmış olduğu iyiliğin karşılığı olarak 205/820 yılından itibaren Bağ­dat’ın batı­sında bulunan vilayetlerin tümünü İslâm memleketlerinin doğu ucuna kadar her yeri Me’mûn’dan aldı. Böylece tüm İran’ın yarı bağımsız yöne­timi, İran asıllı birinin eline geçmiş oldu. Bu yarı ba­ğımsız hükümet, ve­ra­set şek­linde Tâhir’in ölümünden sonra (207/822) oğullarına geçti. Bu du­rum, 259/873 yılına kadar bu şekilde devam etti. Bundan sonra bu ha­ne­dan, Muhammed b. Tâhir’in haki­miyeti zamanında Yakûb-i Leys eliyle ortadan kaldırıldı, yerini Bağdat’a itaat etmeği ya da kendisi için emri ora­dan almayı ge­rekli görmeyen tam bağımsız bir hükümete bıraktı.