Bu iki büyük olay arasında, yani Ebû Muslîm’den Yakûb’a ka­dar bir­kaç as­kerî ve dinî isyan daha İran’da meydana geldi. Bunların en önemli­lerinden bi­risi, Ebû Muslîm’in büyük komutanlarından olan ve Ho­râ­sân’da onun intikamını alma iddiasıyla ortaya çıkan “Sinbâd” olarak bili­nen “İspehbud Fîrûz”un isya­nıydı. Sinbâd, Nişâbûr’un Ehrevâne köyün­den Zerdüşt inancına mensup bir kişi olup Ebû Muslîm’in Mansûr-i Devvânikî eliyle alçakça ve haince öldürül­mesin­den etkilenerek isyan edip hızla Nişâbûr, Kûmîş (Kûmîs) ve Rey şe­hirlerini tasar­rufu altına aldı. Ebû Muslîm’in hazinelerini ele geçirip çoğunluğu köylü ve sivil olan insanlar­dan oluşan büyük bir ordu mey­dana getirdi. Ancak fazla bir başarı göste­remedi ve Kûmîs ve Taberistân arasındaki yolda öldürüldü. Bu olayın ar­dından Taberistân’da, ardından Rey’de, iki yıl sonra da Horâsân’da da sa­vaş­lar baş gösterdi.  150/767 yılında Ustazsis adında bir başka kişi, pey­gamberlik iddia­sıyla ortaya çıkıp Horâsân’ın büyük bir kısmını Tohâristân’a ka­dar egemenliği altına aldı. O da fazla ayakta duramadı ve 151/768 yılında yenildi.

Yine bu olay üzerinden çok geçmeden 159/776 yılında Ebû Muslîm-i Horâ­sânî’nin yardımcılarından olan el-Mukanna’ Hişâm (ya da Hâşim) b. Hekîm, yeni bir gelenek başla­tarak Bağdat hü­kümetine muha­lefete baş­ladı. O da zorbacı ve hilebaz hükümetle uzun bir çekişmeden, çetin sa­vaş­lardan ve İslâmî hükümet ta­raftarlarınca yapılan acımasız katliamlardan sonra 161/778 yılında sahneden si­lindi gitti.