1- Ümmü Seleme

 Sünen-i Tirmizî, Siyeru'n-Nubelâ, er-Riyazu'n-Nazire, Tarih-i İbn Kesir, Tarihu'l-Hamis ve diğer kaynaklarda (biz Tirmizî'den naklediyoruz) Selma'dan şöyle rivayet edilmektedir:

 Bir gün Ümmü Seleme'yi ziyaret etmek amacıyla evine gittim. İçeriye girdiğimde, (uykudan yeni uyandığını ve) ağladığını gördüm. "Niçin ağlıyorsun, seni ağlatan nedir?" diye sorduğumda, "Biraz önce Resulullah'ı (s.a.a) rüyamda gördüm; başı ve sakalı toz toprak içindeydi. 'Nedir bu hâliniz ya Resulullah? Size ne oldu?!' diye sorduğumda, 'Biraz önce Hüseyin'in öldürülmesine şahit oldum.' diye buyurdu."

 Yakubî de kendi Tarih'inde şöyle yazmaktadır:

 Medine'de İmam Hüseyin (a.s) için ağıt yakan ilk kişi Resulullah'ın (s.a.a) zevcesi Ümmü Seleme'ydi. Resul-i Ekrem (s.a.a) ona cam kasenin içinde bir toprak vermiş, "Cebrail bana ümmetimin Hüseyin'i öldüreceğini haber verdi. Bu toprak taze kana dönüştüğünde, bil ki Hüseyin öldürülmüştür." buyurmuştu. Bu toprak Ümmü Seleme'nin yanındaydı. İmam Hüseyin (a.s) şehit oluncaya kadar Ümmü Seleme sürekli o cam kaseye bakıyordu. Toprağın kana dönüştüğünü görünce, "Eyvah Hüseyin! Eyvah Resulullah'ın torunu!" diye ağıt yakıp ağlamaya başladı. Medine kadınları da Medine'yi dört bir yanında onunla birlikte ağıt yaktılar ve böylece Medine'ye o zamana kadar benzerine rastlanmayan bir gürültü ve uğultu kapladı.