Söz konusu ettiğimiz dönem, ilimlerin tekamül ve yaygınlık bulması, bü­yük alimlerin ortaya çıkması, düşüncelerin çeşitliliği ve değişik bilim dallarındaki temel eserlerin çokluğu açısından İran’ın İslâmî medeniyet dönemlerinin en önemli devresidir. Bu dönemde İran’ın her yanındaki araştırma merkezlerinin, kütüphane ve medre­selerin sayısı çok fazla olup padişahların, emirlerin, vezirle­rin ve yerle­şik hanedanların ilim ehlini teş­vik etmesi ve onların eğitim ve telife aşırı derecede eğilim duymaları, öv­güye ve dikkate değerdir. İranlıla­rın bu dö­nemdeki hizmetleri, önceki dö­nemde ilimlerin iler­lemesi yönünde yap­mış ol­dukları hizmetlerin devamı­dır. M. XIX. ve XX. yüzyıl doğu bilimcileri, ya bilmezlikten ve bilgisizlik­ten ya da belirli amaç ve nedenlerden dolayı tüm bu hizmetleri, “Arap”ların hesa­bına yazmış ve Fars, Huzistân, Rey, İsfahân, Horâ­sân, Semerkand, Harezm, Gurgân ve İran’ın diğer bölgelerinden, öz Arya ırkın­dan çık­mış olan ve Sâsânî dönemi bilim teknolojisinden bilgi sahibi olan kim­se­leri, sadece yeniden diriltmiş oldukları bilimsel dilleri Arapça olması günahıyla Arap saymışlar ve bu yolda aşırıya gitmişler, hala da git­mekte­dirler.